Atlıhan Dündar

Artık ben ben kokmuyorum. Her giden bişeylerimi götürüyor. Yine mi ayrılık? Yine mi elim kalemde olsun varsın. Hüzün mü? Varım... Ben bu ayrılıklara alıştım. Keşke birde adam gibi yaşayabisem. Ağlasam sızlansam keşke, boğazıma düğümlenmese.

Ama biliyorum ağacın altında zıplayan balıkları benden alamaz hiç kimse.