Atlıhan Dündar

ben denizdeki dalgalara benzerim ne zaman coşup ne zaman sakinleşeceğim rüzgara bağlıdır rüzgarsa sensin... nevzat eski: babamın yazdığı şiiri yayınlamamnın zamanı olduğunu düşünüyorum:) okuup yorum yazmanızı bekliyorum kısa ama uzun cümlelerden daha fazla şey anlattığını düşünüyorum.

eveeeeet artık eğitim hayatıma ankarada devam ediyorum.hayat bazen beklenmedik şeyler çıkarabilir insanın karşısına ama bu dğişimlere ayak uydurmayacağımız anlamına gelmz.değişiklikler bazen bizi kassa da bazen bizi mutlu eder ve sanırım u eğişim beni gerçekten çok mutlu edecek çünkü artık dasnsım için de normal eğitim hayatım için de daha sağlam olacağına eminim...hayat yeniliklerle dolu ve bu yenilikler beni ilk defa üzmüyor...:)

hayat ne kadar acı verse de tatlı bir gülümseme ya da gülümsemesini çaktırmamaya çalışan bir yüz o accıyı alıııp gidiyor adeta...özledim memleketimi...

bugün ankaraya geldim ve ilk efa gelmekten memnun değilim... çünkü çooook sewdiğim atlıhan abimi bulmuşken tekrar ayrılık:( ama eminim ki aramız soğumayacak çünkü hepimizi bağlayan uzaklaştırmayan kopmamıza engel olna bişeyler var o da tabi ki DANS...

Artık ben ben kokmuyorum. Her giden bişeylerimi götürüyor. Yine mi ayrılık? Yine mi elim kalemde olsun varsın. Hüzün mü? Varım... Ben bu ayrılıklara alıştım. Keşke birde adam gibi yaşayabisem. Ağlasam sızlansam keşke, boğazıma düğümlenmese.

Ama biliyorum ağacın altında zıplayan balıkları benden alamaz hiç kimse.

Ben yüreğimi hapsettim artık göğsüme. Çıkarmak sahip olmak istiyorsan koyacaksın yüreğini önüme. Bakmayacaksın öyle! Savaşacaksın. Mutluluğu ister gibi isteyeceksin benden yüreğimi. Güçlü olacaksın. Bıkmayacaksın çocuğunu besleyen bir anne gibi, yorulmayacaksın. Kızmayacaksın bu yüreğin paramparça ama el değmemiş haline. Çünkü bileceksin tüm bunlardan sonra bir sen olacaksın, o yüreğin içinde. Emek vereceksin, dalgaların kum tanelerini oluşturduğu gibi senelerce. Çekine çekine dokunacaksın o yüreğe, taze bir çiçeğe dokunduğun gibi solmasın diye.
Ah aşkım ahh. oku >>

Bugün gel Özledim. Gelirken baharımı da getir, kokuna bandırıp. Gelince sarıl bana, kokun bulaşsın her yanıma.
Gidince sen ben sen olayım.
Sen gidince ben sen kokayım...

Bugün seni seviyorum bile utandı var olmaktan, bana acı vermekten içimde. Söylerken ben, O dudaklarımın arasında pek bi hüzünlü, buruk ağlamaklıydı. Ne yapacağını bilemedi, karşılıksız kaldığında anlamsızlaştı; kalakaldı!!! Ben senin yaptığını yapamadım. Bırakamadım onu öylece. Bırakamazdım. Sahip çıktım, acıdım, aldım geri içime kendi acınası halimle.
Sen gelmemiştin, ama yine gittin!!!
Sen giderken ben güle güle diyebildim...

Asıl aşkı kaybettiğinde göremezsin, kör olursun. Bilincin de gider. Ne gelecek vardır nede geçmiş. Solarsın, yalancı baharlara. Hep son baharın hüznünü yaşarsın. Ağlarsın yüzünde gülücüklerle içine. Anlatamazsın kimselere. Anlamazsın baharın gerçekten geldiğini. Sen beklemeye devam edersin.
Ordamıydın?
Bilmeyi çok isterdim.
Ben geldim.
Burdaydım.
Ama artık yokum,
kendi sonbaharımda kayboldum.

Hep aynı şeyi yaptın. Beni hiiiç dinlemedin. Uzak dur dedim dinletemedim. Söz geçiremedim. Aklın yok ki senin. Hiç olmadı. Anca çalışırsın durmadan. Ne gördüysen atladın üstüne durmadın. Çarptın çarptın. Daha hızlı daha hızlı. Hep aradın. Durmadın. Bir türlü dolu dolu içini dolduracak biri bulamadın, seçemedin, seçmeyi bilmedin. Beni dinlemedin. Şimdi ne kaldı geriye. Çarp bakalım daha ne kadar çarpacaksın. Bulduğun her duvara çarptın, akıllanmadın. Hep sallandın boşlukta. Bırakmadın elini. Dur artık! Bitti!!! Bırak elini. Bak kimse kalmadı geriye, bir sen... oku >>